Sé van Weert glaskunstenaar in Drenthe

Hehe, na dit wat droge stuk in de trant van 'Mama vertelt' komen we nu in 2010 aan - en voor mij begint het verhaal daar pas echt.
Want in dat jaar werd de (vroegere) dierentuin van Emmen 75 jaar - en de onvolprezen directrice Aleid Rensen (RIP) bedacht dat het dan wel leuk zou zijn om de Elephant Parade naar Emmen te halen http://www.elephantparade.com/cities/emmen-2010-7/
 
 Een hele kudde van 75 levensgrote olifanten werd door kunstenaars uit binnen- en buitenland bewerkt (meestal beschilderd) - én er werden 10 blanco exemplaren gereserveerd voor lokale kunstenaars. Geen echte natuurlijk - gemaakt van stevig polyester (net etalage-figuren).
Nou was ik als 17-jarige voor het eerst in India ; een geweldig land waar ik al met al bijna 2 jaar heb rondgereisd en ook vaak olifanten ben tegengekomen - levend, werkend of vrij levend, als transport voor toeristen (nooit gedaan trouwens) én net doodgeschoten als treurige bergen bloed en vlees. Die statige mooie enorme dieren gaan me echt aan het hart .....
En ik wou al een tijd 'iets echt gróóts' maken. Met al die scherven en zo..... 
En na inlevering van 3 ontwerpen mocht ik meedoen - als ik het in 5 1/2 week voor elkaar kon krijgen, tenminste. Ja hoor, zei ik.
Ha, dat heb ik geweten ! Ondanks veel van mijn cursisten,die me hielpen om alle stukjes te snijden én te slijpen zodat er geen scherpe randjes aan zaten (er zou maar een kind al roetsjend vanaf de rug haar beentjes open halen - ik had er nachtmerries van).
Het was een race tegen de klok en ik heb alle wielen onderweg maar uitgevonden - dus niet gehinderd door al te veel kennis zoals voor mij gewoonlijk maar weer eens in het diepe gesprongen en  kijken waar het schip strandt.
 
Fragile
Voeg een reactie toe
Met dat grote atelier en de investering in Glass Eye - plus de kosten van alle cursussen die ik zelf volgde en de materialen die ik zo graag kocht - was ik klaar om een stap verder te doen of failliet te gaan. Ik besloot cursussen te gaan geven - in principe alleen in Tiffany en voor mensen die het glas net ontdekten. Gelukkig waren er daar zat van te vinden zelfs in deze regio en voor ik het wist had ik zo'n 25 cursisten per week. Die allemaal grootse plannen hadden. En omdat de cursussen geen einde kenden vielen we van het ene in het andere project - doosjes, windvanen, een boot met een zeil van 2 meter hoog, lampen - er kwam geen einde aan. 
Ik voelde me genoodzaakt al die ideeën eerst zelf te proberen zodat ik enige tips en tricks te bieden had - en leerde zo zelf behoorlijk bij. 
 
En - ik vond TGK, de groothandel in het Duitse Schloss Holte - waar ik regelmatig in hun schatkist aan materialen dwaalde en soms dingen kocht waarvan ik niet wist wat t was.... en waar ik mijn eerste cursussen glasfusen deed. http://www.tgk.de
 
Als je weet dat mijn allerdiepste reden om van glas te houden is dat glas een vloeistof is die net doet of ie hard is is het logisch dat ik kort daarna mijn eerste glasoven kocht - en nog veel meer cursussen volgde!
Voeg een reactie toe
Op 1 maart 2004 stonden we met de caravan in de tuin van ons nieuwe huis - helemaal in ZO-Drenthe, waar je Duitsland zowel in het oosten als in het Zuiden kunt zien liggen. Aan het eind van een doodlopend weggetje met maar 6 huizen. Een bunder bos en een langgerekt huis, beide zwaar verwaarloosd. Maar - met een lel van een atelier erop!
Heb ik natuurlijk meteen ingepikt. Een enorme achtergelaten tafel was en is het centrum. En ik begon onmiddelijk (nou ja, na 2 jaar verbouwen) aan het maken van 'grote' dingen. Oefenen en oefenen, patronen zoeken, ik vond het heerlijk.
Ik kocht het onvolprezen softwareprogramma Glass Eye en maakte uiteindelijk mijn eerste eigen ontwerpen. Veel daarvan vond zijn weg
naar een permanente plek in en om het huis. 
   Dit is en half-paneel, gewoon voor de ramen geinstalleerd....

Mijn niet-erotische erotische paneel van parende heikikkers
Deze heb ik trouwens later nog veel vaker gemaakt...
en als je dan toch met kikkers bezig bent - kikkers en eikels.
Keukendeur   en de keukenmeisjes  
 Mijn Pelikaan bij Nacht 
 
Deur naar t atelier - eerste en enige geometrische werk
 
En de naam van ons huis ; Zo'ndag    
Voeg een reactie toe
 OK ik maak dus dingen van glas. In diverse technieken tegenwoordig - maar dat is allemaal begonnen in 1994. Toen woonden we nog in Uitgeest en waren man en ik druk met ons internationaal actieve bedrijf in etalage-figuren en onze oudste zoon. Om ook nog wat 'tijd voor mezelf' te hebben begon ik cursussen te volgen in het plaatselijke dorpscentrum. Na wat gerommel zonder resultaat (intuïtief tekenen werd chaos, stenen hakte ik wel kleiner maar ze bleven plat, boetseren vond ik enig maar werd niet echt mijn ding) werd daar een cursus Tiffany gegeven. Achteraf een beroerde cursus waar de leraar meer tijd had voor de mooie blonde dan voor alle anderen - maar dat glas!
Ik werd op slag verliefd...... 
 Dit is het allereerste dat ik ooit gemaakt heb;
Later maakte ik nog zo'n nachtlampje uit hetzelfde boekje ontwerpen voor mijn jongste zoon.
 


Voeg een reactie toe
 
Hallo ik ben dus Sé van Weert, naar eigen zeggen een eigenwijze glaskunstenaar en overdreven erge import-Drent - niet alleen (in 2004) naar Drenthe verhuisd maar naar het echte Verre Oosten van Nederland, waar Duitsland in het Oosten maar ook in het Zuiden te zien is. En dan niet 'in de bouw' maar aan het einde van een doodlopend weggetje in het buitengebied. Het is mijn paradijs - met man, hond, tuin en atelier op een grote lap grond. De 2 zonen zijn nu allebei het huis uit en wonen samen in resp. Groningen en Amsterdam.
Dit blog gaat echter vooral over mijn werk als glasbewerker - ik ben sinds 2005 fulltime kunstenaar en doe dat gepassioneerd en over de hele wereld. Dit blog kan dus net zo goed uit Chili, Taiwan of Amerika komen als uit Ameland, Oss of Emmer-Compascuum om maar wat te noemen. Daarom ook beschikbaar in het Engels - voor hopelijk veel buitenlandse vrienden !
 
Voeg een reactie toe

292422 bezoekers (678255 hits) sinds 13-8-2013
Powered by webXpress